Best een prima weekje met gemiddeld goede scores tussen de 3 en 5. Hoogtepunt lag toch wel in het begin van de week met het duo Lou Reed en David Bowie. Wat natuurlijk zeer gerelateerde artiesten zijn. Transformer werd zelfs door Bowie geproduceerd. Verder was voor mij White Denim wel opvallend want ik had er nog nooit van gehoord en zitten wel behoorlijk in mijn straatje met hun jam band achtige repertoire. Die gaan we dus nog wel eens verder uitchecken
| Dag | Datum | Album & Cover | Jaar | Score |
|---|---|---|---|---|
| 92 | 28-09-2026 |  Lou Reed | 1972 | ★★★★ |
| 93 | 29-09-2026 |  David Bowie | 1976 | ★★★★★ |
| 94 | 30-09-2026 | 1969 | ★★★ | |
| 95 | 01-10-2026 |  White Denim | 2011 | ★★★★ |
| 96 | 02-10-2026 |  Isaac Hayes | 1969 | ★★★ |
| 97 | 03-10-2026 |  Pavement | 1994 | ★★★★ |
| 98 | 04-10-2026 |  Fleet Foxes | 2008 | ★★★ |
Had ik een paar weken geleden al het derde Velvet Underground album met daarop het prachtige Pale Blue Eyes, op Transformer staan een paar nummers met vergelijkbare schoonheid en eeuwigheidswaarde, zoals natuurlijk Perfect Day. Hier in een live versie uit 2000 van het Montreuz Jazz Festival
En nu wilde ik ook nog een prachtige cover van de Cowboy Junkies laten zien, maar even vergeten dat Sweet Jane niet op Transformer stond, dan maar deze prachtige cover van U2 die het in 1992/1993 tijdens hun ZOO TV tour speelde met daarin ook een rol voor Lou Reed zelf die meedeed via een van te voren opgenomen video. Echt prachtig, en let eens op de falsetto van Bono. Uit de tijd dat U2 nog echt goed en op de top van hun kunnen was.
David Bowie is een van die artiesten die ik toch wel erg graag een keer live had willen zien. Niet alles van hem zit in mijn straatje maar toch ook wel heel veel wel en dan vooral zijn werk in de jaren 70. En dat ben ik ook nog steeds beetje bij beetje aan het ontdekken. Station to Station is zo’n album wat ik niet heb of echt ken maar helft van de tracks kwam me wel erg bekend voor. Zo bevat het de hit Golden Years. Het album staat bekend om wat meer disco/funk achtige invulling maar nog steeds wel op een manier die alleen Bowie kon. Klein maar zeer leuk fun-fact is dat Roy Bittan (ja die van Bruce Springsteen’s E Street Band) piano speelt op dit album. Bruce was net klaar met Born To Run en was met zijn tour in LA. In het hotel kwam Roy de gitarist van Bowie tegen en het kwam ter sprake dat ze nog een toetsenist nodig hadden voor het nieuwe Bowie album en zo geschiedde. Dit feitje leerde is via een podcast die elke week een album uit de 1001 albums lijst onder de loup neemt en is hier te beluisteren:
En dan sluit ik het blogje af met een erg leuk jaren 90 grunge achtig bandje maar alternatief genoeg om nooit door te breken naar het grote publiek. Wat niet lag aan de toch wel aanwezige media aandacht gezien ze in 1994 optraden in de Tonight Show. En dan volgende week de mijlpaal van dag 100! Ben benieuwd wat voor album nummertje 100 krijgt toebedeeld!